Poeta jako system monetarny? Dlaczego nie, skoro nowe wiersze Krzysztofa Jaworskiego można wprowadzić w obieg niczym drobne monety, które podobno zawsze powinniśmy przy sobie nosić. Wiersze-hasła, wiersze-aforyzmy, wiersze-myśli, wiersze-przeczucia, wiersze-wezwania... Mój ojciec powtarzał, że zawsze należy mieć przy sobie jeden grosz, by "nie porwali mnie Cyganie." Wolę jednak 25 ore, które w tytułowym wierszu Jaworski zgubił na lotnisku Kastrup.

"Rosyjskość w pigułce. Z liryzmem, tragizmem, czym chcecie. Jestem pod jej wrażeniem. I pod wrażeniem osobowości, która nam na nią otworzyła oczy. Ta antologia to niezwykły dokument fascynacji odmiennością i bliskością po sąsiedzku, losami poetów i losami wierszy". Karol Maliszewski"Książka ta jest owocem mojego aktywnego obcowania przez pół wieku u jako tłumacza, komentatora, biografa u z poezją rosyjską XIX i XX stulecia. Zawiera, oczywiście, znacznie mniej tekstów niż zdarzyło mi się w życiu przełożyć u nad ich selekcją i przypisami dotyczącymi 65 autorów (od Aleksandra Puszkina do Ireny Ratuszyńskiej i Weroniki Doliny), a także okoliczności powstania pierwszej publikacji niektórych tłumaczeń, pracowałem w ostatnich latach, uznając, że nadszedł czas, po przygotowaniu wyboru własnych wierszy ("Z podróży, ze snu, z umierania"; Wydawnictwo a5, 1992), a wcześniej jeszcze u wierszy dla dzieci ("O Felku, żbiku i mamutku"; Nasza Księgarnia 1990), na swego rodzaju zbilansowanie i tego ważnego dla mnie wątku. O niektórych z prezentowanych poetów pisałem swego czasu obszerniej, poświęcając im całe książki albo przynajmniej wstępy w antologiach i wyborach wierszy. Pewne z zawartych tam sformułowań powtórzyłem teraz w notach, składających się na coś w rodzaju prywatnego leksykonu "moich Moskali". Pragnę zadedykować tę książkę pamięci pierwszego mistrza i przewodnika w dziedzinie tłumaczenia poezji rosyjskiej, Seweryna Pollaka, z którym nie zawsze łączyły mnie upodobania i oceny, nieraz dochodziło do sporów i zuchwałego z mojej strony współzawodnictwa, ale który mimo to uczestniczył w przyznaniu mi nagrody PEN Clubu za tłumaczenia w roku 1979 i wygłosił w trakcie jej wręczenia wspaniałomyślną laudację". Wiktor Woroszylski"»Jestem ofiarą literatury rosyjskiejź u tak mój ojciec rozpoczął odpowiedź na pytanie rosyjskiej poetki Tatiany Bek, jak to się stało, że rosyjskie tematy zajmują tak znaczne miejsce w jego twórczości. Książka »Moi Moskaleź jest też swego rodzaju zdaniem sprawy z tego wątku życia i twórczości, jest jego podsumowaniem. »Mój świat kończył się i zapadał już kilka razyź u tak powiedział mój ojciec w jednej z odnotowanych w dzienniku rozmów z Joanną Szczęsną. A jednak wciąż na nowo coś odbudowywał. Mam wielką nadzieję, że publikacja książki w Biurze Literackim, wydawnictwie, które narodziło się dopiero po jego śmierci, to właśnie początek odbudowy, to możliwość nawiązania kontaktu z nowymi czytelnikami". Natalia Woroszylska"Są tu wiersze, od których zaczynał przekładać literaturę, i takie, z którymi sie długo zmagał. I tak się jakoś dzieje, że fascynacje tłumacza promieniują nan czytelników - ja wyszłam z lektury oplątana przez Majakowskiego, wielką miłość tłumacza".Justyna Sobolewska"W rezultacie wybór autorski ma status lektury w sporej części obowiązkowej. Oczywiście, że prócz twórców należących do światowego kanonu (Achmatowa, Brodski) znajdują się tu również lirycy pośledniejszej miary, raczej charakterystyczni niż wybitni, lecz przecież tacy właśnie, pisarze swojego czasu, stanowią o rzeczywistości każdej literatury. Dobrze się te wiersze czyta, z uczuciem swojskości i zarazem konieczną dozą fluidów egzotycznych".Piotr Śliwiński"Oto świetny znawca literatury rosyjskiej, tłumacz obdarzony bezbłędnym słuchem, prezentując wybrane utwory w doskonałych, niekiedy arcydzielnych przekładach, opowiada równocześnie historię swojej prywatnej przygody u z Rosją i Rosjanami. Bowiem wspomniane noty daleko odbiegają od rutynowej formuły. Przybierają często kształt wspomnienia, nawet wyznania, roją się od anegdot, tłumaczą ukryte sensy niektórych wierszy". Tomasz Fiałkowski